8 พฤศจิกายน 2554

วันนี้ทำให้ตัวเองรู้ว่า...

วันนี้เป็นวันที่ตัวผมเหนื่อยและกังวลมากที่สุดวันหนึ่ง เนื่องจากเป็นครั้งแรกในชีวิตที่คิดจะจัดงานสัมมนาสอนคนอื่นเป็นเรื่องเป็นราว เรื่องของเรื่องก็เริ่มต้นจาก ตัวผมเป็นตัวตั้งตัวตีออกหน้าจัด Meeting รวมเหล่าเพื่อนๆ ที่ทำงานใน internet ที่อยู่ในจังหวัดเชียงใหม่ มาพบปะกัน โดยผมคิด (เอาเอง)ว่า ผมจะเสนอเรื่องการจัดสัมมนาของตัวผมเข้าไป ในระหว่างพบปะกัน แต่...ผลตอบรับกลับมาก็คือ ไม่มีคนสนใจเลย งาน Meeting นั้นเป็นงานฟรี ที่ดูเหมือนทุกคนจะชอบของฟรีกันมาก และทุกคนก็ดูเหมือนว่าต้องการจะมา สูบเอาเทคนิคการหา KW ของผมฟรีๆ ซึ่งตรงนี้สำหรับเรื่องการหา KW นั้นมันไม่สามารถบอกกันฟรีๆ ได้ ถ้ามันหา Keyword ทำเงินกันได้ง่ายขนาดนั้น คงจะรวยกันไปหมดแล้ว ดังนั้นเทคนิคพวกนี้จึงเป็นอะไรที่เป็นความลับ หากอยากได้จริงก็คงต้องมีของแลกเปลี่ยนซึ่งตรงนี้ก็คือ เงิน นั้นเอง


จากวันนั้นผมก็ยังไม่ยอมล้มเลิกความคิดที่จะจัดสัมมนาจึงโพส กท.รายละเอียดการสัมมนาที่บอล์ดแห่งหนึ่ง ซึ่งก็เป็นบอล์ดที่ผมเข้าอยู่เป็นประจำ แรกๆ ก็ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่พอสักพัก กลับโดนลบ กท. รายละเอียดการสัมมนานั้นด้วยเหตุผลที่ว่า ผมไม่ใช่ผู้ขาย และยังไม่ได้ยืนยันตัวตนว่าเป็นผู้ขายดังนั้นจึงไม่สามารถตั้ง กท. ประเภทนี้ได้ ก็พยายามอยู่นานโดนลบไปก็หลาย กท. อีกทั้งยังโดนขู่ลบUser อีกสุดท้ายก็ได้ข้อสรุปคือ ทำเป็น Banner อยู่ในลายเซ็นได้แต่ไม่อนุญาติให้ตั้งกท.

มันจึงเป็นอะไรที่ทำให้ผมรู้และเข้าใจตัวเองว่า ถึงเราจะเขียนหนังสืออกมากี่เล่มมากมายแค่ไหนมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย เพราะคนที่อ่านหนังสือของเราเขาอยู่วงนอกไม่ทราบว่าเราจัดสัมมนา ส่วนไอ้ที่เราไปประกาศป่าวๆ ชวนเขามาสัมมนาของเรานั้นเขาเป็นคนวงใน มีความรู้เยอะอยู่แล้ว ไม่ต้องไปสอนหรือแนะนำอะไรเขาหรอก

วันนี้จึงเป็นอะไรที่เหนื่อยมากๆ ได้ข้อคิดจากเพื่อนคนหนึ่งสรุปได้ว่า "ให้บอกเทคนิคของเรากะคนอื่นเขาบ้างสิแล้วเดี้ยวเขาสนใจเขาจะมางานเราเอง" อืม...ก็ดีนะ แต่ทีไอ้คนจัดสัมมนาราคาเป็นหมื่นๆ มันยังไม่เห็นบอกเทคนิคอะไรของมันเลย ไปงานมันเสียเงินก็ไม่เห็นได้อะไร แถมเทคนิคอะไรก็มีแต่ใช้ โปรแกรมสคริปปั่นก็แค่นั้น เฮ้อ...เหนื่อยแท้

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น